Het pad van verlichting

Gepubliceerd op 8 oktober 2023 om 11:51

Mensen die mij kennen weten dat ik niet graag mijn vuile was buiten hang. Maar ook ik ben een mens van vlees en bloed en heb ook zo m’n rugzak. Deze rugzak heeft heel zwaar aan mijn schouders gehangen de afgelopen jaren, er zat veel onzekerheid, verdriet, rouw, trauma, boosheid, angsten en onmacht in. Heel diep weg gepropt. Allemaal bovenop elkaar gestouwd, het puilde er letterlijk uit. Ontploffingen van mijn ego waren regelmatig het gevolg. Ik raakte van mezelf verwijderd en zo ook van mijn omgeving. Ik had al jaren een verslaving die me totaal niet diende en ik verdoofde mezelf iedere avond met een dikke joint soms wel 2. Mijn gevoel ging erdoor uit en ik droomde (nachtmerries) er niet van, lekker was dat. Niet dealen met je shit.

 

Maatschappelijk gezien heerst er nog een beetje een taboe op om het openlijk te hebben over de inhoud van je rugzak, het zou zwak zijn. Ondanks dat ik mensen hierin begeleid met mijn coaching vond ik dit zelf ook best een dingetje.. Mooi wel want met de sessies krijg ik met mijn coachees continu een spiegel voor, zonder dat zij dat doorhebben. Ik vind het ontzettend dapper als je buiten je angst, ptts, cptts, trauma of transgenerationeel trauma om “Wat zou een ander wel niet van me vinden?” toch hulp zoekt om je leven en de lessen in die rugzak te analyseren en ervan te leren. Je bent dan opzoek naar andere perspectieven die je kunnen helpen bij het verwerken van die heftige gebeurtenissen in je leven.

Ondanks dat mijn leven meerdere keren in 40 jaar volledig op z’n kop z’n kop heeft gestaan en ik dat soms echt heel erg slecht trok heb ik nog veel moeilijkere keuzes moeten maken. Voor mijn zelfbehoud, het bewaken van mijn eigen persoonlijke grenzen en het ontwikkelen van zelfliefde.

 

Zelfliefde was iets wat ik niet kende, dit begon ik te begrijpen toen ik op mijn eigen pad van heling terecht kwam. Daarvoor ga je in de meeste gevallen eerst door je eigen beerput heen. Dit noemen ze ook wel “ De donkere nacht van de ziel”. Als mens hebben we, net zoals alles, 2 kanten. Je lichte kant en je donkere schaduwzijde, Jantje lacht, Jantje huilt, die andere zijde van de medaille etc etc.. Als er geen donker is kan er geen licht zijn en andersom. Door die donkere kant te gaan uitpluizen ga je ontdekken wat die levenslessen uit die volgepropte rugzak je eigenlijk te vertellen hebben. Het vertelt waarom je keuzes maakte zoals je ze maakte en vanuit de overtuigingen die je op dat moment had. Maar klopt die overtuiging nog wel, dient die nog wel? Dit onderzoek je als je gaat pluizen in je eigen geschiedenis en soms zelfs van vorige generaties in je familie. Dit kan je samen doen met een psycholoog, psychiater, coach, therapeut of voor de diepere lagen een hypnotherapeut of plantmedicijnen. In spirituele termen wordt dit schaduwwerk genoemd, bij de psycholoog is het vaak traumaverwerking. Je kan het ook zelf doen, dat is wat ik heb gedaan of iig hoe ik ben begonnen aan mijn zogenaamde pad van verlichting. Niet de makkelijkste weg, ook hierin zit (of inmiddels zat) me een overtuiging in de weg. Ik had de laatste jaren zoveel geleerd van mijn opleidingen op dit gebied dat ik ook dit wel even zelf ging doen.

 

Ik was al op zeer jonge leeftijd zelfstandig en deed ook het liefst zelf. Ik hoefde geen hulp maar daarin ontwikkel je ook dat andere mensen denken “ Ach dat doet die meid wel ff, dat kan zij”. Powervrouw heb ik regelmatig te horen gekregen, het gaf me een trots gevoel, maar ergens voelde ik me ook heel eenzaam. Je ontwikkeld zo dat je uiteindelijk geen hulp meer vraagt en dat het je ook niet meer wordt aangeboden. Het/je wordt letterlijk niet gezien en dat had ik helemaal aan mezelf te danken. Voor ik dit perspectief had ontwikkeld was het veel makkelijker om naar de ander te wijzen, de bekende slachtofferrol. Afschuiven maar en die rugzak snel weer dicht ritsen. Maar het helpt voor geen meter natuurlijk. Sterker nog, je stapelt alleen maar door en uiteindelijk puilt het eruit en krijg je het in volle glorie op je bord gesmeten, psychische of lichamelijk of zelfs beide.

 

Inmiddels heb ik bijna de bodem bereikt van mijn rugzak vol levenslessen, tenminste dat denk ik. Het leven zal altijd uitdagingen blijven bieden, het is aan mij de keuze om hier anders op te gaan reageren vanuit een ander perspectief. Zo ruim je de inhoud van je rugzak op. Er zijn nog wat dingen waar ik zelf niet bij kan, dit ligt opgeslagen ónder de bodem van mijn rugzak. Je onderbewustzijn (die bodem van je rugzak) heeft een bijzondere eigenschap, het is er uit bescherming voor jou. Het kan namelijk traumatische ervaringen uit je leven zo ver weg stoppen dat je het je niet meer kan herinneren. Helaas blijven de reacties die je op zo'n ervaring had wel steeds weer bovenkomen en daar mag ik nog wat mee. Hiervoor doe ik lichaamswerk (de keuze hierin is heel groot) en helpen plantmedicijnen me (alleen of in ceremoniële setting met therapeuten). Wiet is overigens ook een plantmedicijn evenals tabak alleen niet in de vorm zoals het in het westen wordt gebruikt (de mate waarin wij hier in het westen roken en blowen is pure verslaving en vaak geboren uit stress en trauma). Het fijne is dat ik met deze vormen van hulp vaak niet hoeft te praten, al geven deze vormen van therapie zoveel nieuwe perspectieven dat je daar altijd wel even over wil bomen. Zo krijgt het nog sneller een plekje.

 

Traumaverwerking is in mijn ogen één van de meest dankbare dingen die je voor jezelf kan doen, het maakt je lichter, vriendelijker en empatischer. In de eerste plaats natuurlijk voor jezelf en dat strekt zich uit naar je omgeving. Je lost dingen op voor de generaties die nog komen. Wat jij oplost hoeven je kinderen niet mee te dealen (transgenerationeel trauma). En dat is wat ik doe, voor mijn dochter. Zij hoeft mijn deel uit mijn rugzak en die van onze voorgaande generaties niet meer mee te dragen straks.

 

Door mijn ervaringen in het leven kan ik andere mensen dieper helpen dan alleen voor HSP en ben ik meer een holistische coach geworden. Het is zo dankbaar als je tijdens sessies samen mag groeien want dat is wat we doen.

Ik ben dankbaar voor de lessen in mijn rugzak, de mensen/spiegels van wie ik ze kreeg en de inzichten die ik heb mogen krijgen doordat ik de strijd met mezelf (mijn niet zo handig geconditioneerde ego) ben aangegaan. Ik ben er nog niet maar ik ben wel een heel eind op weg. Het is pittig maar ik zie het licht weer vaker dan het donker en ben dankbaar voor wie ik ben en mag ZIJN.

 

En vooral ben ik trots dat ik dit eindelijk durf te delen.


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.